Dededağ, Covid-19 döneminde Hanzalı Köyü yakınlarında, bağ ve bahçelerin bulunduğu bir arazide başlayan bir çiftlik evi projesi. Kent içinde çalışmaya alışılmış bir tasarım pratiğinden farklı olarak, çevresinde doğrudan referans alınabilecek bir yapı bulunmayan dağ eteği, projenin başlangıcında temel sorulardan birini oluşturdu. Tasarımın yönünü belirleyen önemli kırılma ise arazide geçirilen zaman sırasında ovaya bakarken fark edilen tonozlu bir yapı oldu. Yapılan araştırmalarda, bu yapının 10. ile 12. yüzyıllar arasına tarihlenen bir Ermeni kilisesi olduğu anlaşıldı. Kilisenin tonozları ve Dede Dağı’nın doğal eğimi, projenin mimari dilinin temel referanslarına dönüştü.

Yapı tek bir kütle yerine araziye yayılan parçalı bir kurgu üzerinden ele alındı; salonun formunda dağın yay biçimi, diğer hacimlerde ise tonoz geometrileri etkili oldu. Taş ve ahşabın ana malzemeler olarak kullanılması yalnızca mimari dili değil, yapım sürecini de doğrudan etkiledi. Bölgede taş yapıların statik hesaplarına ilişkin sınırlı yasal ve teknik karşılık bulunması nedeniyle mühendislik süreci projenin en yoğun çalışılan konularından biri haline geldi. Sonuçta Dede Dağı, bulunduğu coğrafyanın topoğrafyası, tarihsel izleri ve yerel malzeme kültürü üzerinden şekillenen bir çiftlik evi olarak ortaya çıktı.